این حکاکی‌های سنگی باستانی می‌تواند شکل بسیار اولیه‌ای از انیمیشن باشد

این حکاکی‌های سنگی باستانی می‌تواند شکل بسیار اولیه‌ای از انیمیشن باشد

در جایی در سواحل رودخانه آویرون کنونی در جنوب فرانسه، ده‌ها هزار سال پیش، خانواده‌هایی در زیر نور آتش خروشان جمع شده بودند تا رقص موجودات کوچک را در میان سایه و شعله تماشا کنند.

 

یا ما ممکن است تصور کنیم. نگاهی تازه به بیش از ۵۰ پلاک سنگی از یک مکان حفاری پارینه سنگی در قرن نوزدهم اخیراً گمانه‌زنی‌هایی را در مورد استفاده از آنها ایجاد کرده است: شاید این هنر بود که وقتی با نور آتش مشاهده می‌شد جان گرفت.

باستان‌شناسان دانشگاه. از دانشگاه یورک و دورهام در بریتانیا، نمونه‌هایی از سنگ‌های رودخانه‌ای حکاکی شده و سنگ آهک را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند تا به الگوهای حکاکی شده و نشانه‌های گرمایش آن‌ها نگاهی بیندازند تا بفهمند دقیقاً چه هدفی ممکن است داشته باشند.

بر اساس با توجه به ماهیت پیچیده نقاشی‌ها و نشانه‌های تغییر رنگ ناشی از دماهای بالا، محققان پیشنهاد می‌کنند که ممکن است عمداً در کنار شعله‌های داغ قرار گرفته باشند، احتمالاً برای ایجاد نوعی اثر متحرک.

قبلاً فرض بر این بود که آسیب حرارتی قابل مشاهده بر روی برخی از پلاک‌ها احتمالاً ناشی از تصادف بوده است، اما آزمایش‌ها با پلاک‌های ماکت نشان داد که آسیب بیشتر با قرار گرفتن عمدی نزدیک به آتش سازگار است.” می‌گوید نویسنده اصلی اندی نیدهام از دانشگاه یورک.

انسان‌ها عمداً خطوطی از یک نوع را نقاشی می‌کنند و خراش می‌دهند. یا روی سطوح برای دهها هزار، اگر نه صدها هزار سال.

 

با توجه به موجودات هنری امروزی، به طرز شگفت انگیزی سخت است که با قاطعیت بگوییم چه چیزی ما را بر آن داشته تا در وهله اول دنیای خود را به شکل تصویر ارائه کنیم. آیا ارتباط بود؟ برای سرگرمی؟ یا برای یک تصویر عالی تر، معنوی‌تر هدف؟

بی‌شمار سنگ‌های کوچک و مسطح که بیش از ۱۰۰۰۰ سال پیش در سراسر اروپا پیدا شده‌اند، معمایی بزرگ‌تر را مطرح می‌کنند. بافت برخی از بلوک‌های تزئین شده مستلزم کاربردهای عملی مانند کف‌پوش، لامپ یا سنگ برای اجاق‌های اطراف است.

اما موارد دیگر، مانند اشکال انتزاعی، پیکره‌های انسانی، حیوانات و نقوش زمین‌شناسی که بر روی تعدادی از سنگ‌های کشف‌شده در محل حفاری در نزدیکی شهر مونتاستروک فرانسه یافت شده‌اند، کاربرد آشکاری ندارند.

از ۷۶ حکاکی حیوانی که محققان بر روی ۵۴ پلاک قرض گرفته شده از موزه بریتانیا یادداشت کردند، ۴۰ اسب به تصویر کشیده شده، ۷ مورد گوزن شمالی و شش مورد از گوزن قرمز بود. دیگران شامل یک پرنده، یک گرگ و حتی یک شخصیت شبیه انسان بودند. بیشتر آنها در موقعیتی طبیعی و با توجه به دقت در آناتومی نشان داده شدند.

Four depictions of stones etched with a horse and a bison(Needham et al., PLOS One, 2022/CC-BY 4.0)

بالا: سنگ‌هایی که با اسب (بالا) و گاومیش کوهان دار حکاکی شده‌اند، که نشانه‌هایی از قرار گرفتن در معرض آتش را نشان می‌دهند (سمت راست). خود صحنه – برای مثال، یک اسب پایی دارد که ظاهراً در اطراف شکافی در سنگ قرار گرفته است. با این حال، جالب‌تر از همه، حیواناتی هستند که به طرز عجیبی روی هم چیده شده‌اند و به شکلی گیج‌کننده روی هم قرار گرفته‌اند.

 

با توجه به نمونه‌هایی از پلاک‌های شکسته از سایت‌های دیگر که تازه و حکاکی شده‌اند، در ابتدا عجیب به نظر می رسد که حیوانات را بر روی یکدیگر قرار دهیم، بدن ها را در هم می آمیزند و اعضای خود را به اشتراک می گذارند.

تا زمانی که صحنه ها نه به عنوان بازنمایی های معتبر از طبیعت بی جان، بلکه به عنوان چیزی بسیار پویاتر در نظر گرفته شوند. در حضور شعله های آتش متحرک به جای نور خشن روز قدردانی می شود.

این پیشنهاد بدون اولویت نیست. مارک آزما، محقق و فیلمساز پارینه سنگی made%20this”> ده سال پیش، بر اساس صحنه های به هم ریخته مشابه حیوانات بر روی دیوارهای غار.

برای آزمایش پیشنهاد خود، محققان مدل های سه بعدی از سنگ ها را ساختند و از نرم افزار واقعیت مجازی برای مشاهده سنگ ها استفاده کردند. تصاویری که ده‌ها هزار سال پیش دیده می‌شدند – در نزدیکی لبه آتش قرار گرفته‌اند.

که با درخشش متزلزل یک آتش کمپ روشن شده‌اند، ویژگی‌های سطوح سنگی محو شده‌اند، که بر خطوط طبیعی و هنری آنها تأکید می‌کند. خراش هایی به گونه ای که باعث می شود تصویر کمتر ثابت به نظر برسد.

اگر چه حرکاتی مانند اینها چندان شبیه به زندگی نیست، هنوز حسی از هیبت و ارتباط را در ذهن ما ایجاد می کند.

 

“ایجاد هنر با نور آتش یک تجربه بسیار غم انگیز بود و بخش های مختلف مغز انسان را فعال می کرد.” می گوید نیدهام.

“ما می دانیم که سایه ها و نور سوسو زننده ظرفیت تکاملی ما را برای دیدن اشکال و چهره در اجسام بی جان افزایش می دهد و این ممکن است به توضیح اینکه چرا دیدن طرح‌های پلاک‌هایی که از ویژگی‌های طبیعی در سنگ برای ترسیم حیوانات یا اشکال هنری استفاده می‌کنند یا یکپارچه شده‌اند، رایج است.”

این که آیا اجداد ما آگاهانه از نوعی هنری استقبال می‌کردند که ما فقط می‌توانیم آن را سینمایی توصیف کنیم، یا اینکه سنگ‌های اجاق خود را با تصاویری پویا کاملاً تصادفی تزئین کرده‌اند، نمی‌توان به هر طریقی گفت.

این تحقیق در PLOS One منتشر شد.

برچسب‌ها:

نظرات کاربران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.